در ۱۲۰ كيلومتري شمال غرب كرمانشاه به طرف قصر شيرين در مسير كرند به سرپل ذهاب درميان قله هاي برفگير و زيباي دالاهو و دامنه هاي پوشيده از درخت و دركنار رودخانه اي خروشان به جايي مي رسي كه گويي قطعه اي از بهشت است.
    اينجا «ريجاب» است. «ريجاب» يا «ريژاو» در زبان كردي به معني محل ريزش آب و آبشار است. با نخستين نگاه مي توان به دليل نامگذاري اين منطقه پي برد. از لابه لاي كوه هاي منطقه چشمه هاي بسيار زيبايي جريان دارد كه موجب پرآبي ريجاب شده است. برخي معتقدند كه كلمه ريجاب از كلمه كردي «رج ئاو» كه به معني آب منجمد شده يا آب بسيار سرد است گرفته شده است.
    منطقه ريجاب از نظر جغرافيايي منطقه اي كوهستاني و داراي آب وهوايي معتدل است كه از طرف شمال به كوه هاي دالاهو منتهي مي شود. وجود باغ هاي انجير، گردو و انار و رودخانه خروشان ريجاب كه سرچشمه رودخانه الوند است، برگي از طبيعت را در اين منطقه ورق زده است.
    در اينجا ديگر خبري از شلوغي و آلودگي نيست. تنها صدايي كه به گوش مي رسد غرش رودخانه درميان كوه هاي زيبا و در زير درختان سربه فلك كشده و درهم تنيده ريجاب است.
    از آنجا كه ريجاب در منطقه اي كوهستاني قرار دارد، وجود كوه هاي زيباي تلاش، مله سوره (كوه صورتي رنگ)، تاش خزي، كچلي تلار، كاو (كاب)، قله برزه، گل دره و ... در اين منطقه جذابيت دوچنداني به ريجاب داده است و بهانه اي را نيز براي كوهنوردان و جوانان براي ديدار و گذران ايام تعطيل در اين منطقه به وجود آورده است.
    دره هاي زيباي دره لرز، دره تاويان، انجير كلان و... و چشمه هاي ريجاب بالا، چشمه كاك غفور، چهارچشمه، چشمه ملاواز، دليق و... از جمله جذابيت هاي اين منطقه براي گردشگران ست.
    اما جاذبه هاي ريجاب تنها محدود به طبيعت زيباي اين منطقه نيست. به عقيده بسياري از شرق شناسان و تاريخ نگاران به دليل استقرار نخستين حكومت ها در غرب، اين منطقه داراي غناي باستاني فراواني است كه بيستون و طاق بستان و صدها آثار تاريخي در كرمانشاه دليل بر اين ادعاست. منطقه ريجاب نيز اگرچه در نگاه اول فقط يك تفرجگاه طبيعي به نظر مي رسد، ولي در اين منطقه طبق بررسي باستان شناسان آثاري وجود دارد كه بر قدمت حضور انسان در اين منطقه مهر تأييد مي زند.
    از جمله اين آثار وجود راه باستاني ساساني در اين منطقه است. اين راه فقط به وسيله چهار پايان و يا با پاي پياده قابل عبور است و از جمله راه هايي است كه عشاير براي عبور و مرور خود از آن استفاده مي كنند.
    از ديگر آثار باستاني اين منطقه مي توان به مسجد «عبدالله بن عمر» اشاره كرد كه يكي از قديمي ترين مساجد ايران به شمار مي رود. براساس نوشته هاي تاريخي در مورد اين منطقه برخلاف برخي مناطق ديگر جزو نخستين كساني بودند كه به اسلام ايمان آورده و به ترويج آن پرداختند.
    از ديگر آثار باستاني موجود در منطقه ريجاب مجموعه بناهاي يادماني قلعه يزدگرد است كه در ۱۵ كيلومتري سه راهي ريجاب به سر پل ذهاب قرار دارد. اين مجموعه از طرف شمال غرب با پرتگاه تندي كه از شيب آن كاسته مي شود به جلگه ذهاب مي رسد و از طرف شمال و شمال شرقي به صخره هاي پلكاني دالاهو منتهي مي شود. باستان شناسان قدمت اين بنا را به دوره ساساني نسبت داده اند. اين منطقه كه با عنوان قلعه يزدگرد در ادبيات باستان شناسي شناخته مي شود، داراي وسعت تقريبي حدود ۴۰ كيلومتر مربع و شامل چند محوطه در كنار هم است.
    علاوه بر قلعه يزدگرد در ابتداي باغ هاي ريجاب قلعه اي وجود دارد كه در زبان محلي به آن قلعه گه (قلعه كوچك) گفته مي شود.
    اهالي محل اين قلعه را به نام صاحب آن قلعه گه جيران مي شناسند.
    اين قلعه دو طبقه بوده كه در اثر مرور زمان تخريب شده است. ولي، اكنون چنداتاق از طبقه اول و پي قلعه فوقاني به جامانده است.
    در اين محل راه ساساني با شيب ملايمي به سوي قلعه ادامه يافته و در هر دو طرف راه براي جلوگيري از سقوط ديواري خشكه چين ايجاد كرده اند كه بقاياي آن هنوز برجاي مانده است. از ديگر جاذبه هاي ديدني براي علاقه مندان به تاريخ كهن اين مرزوبوم در اين منطقه ، قبرستاني هزار و اندي ساله است كه در داخل آن تعدادي آرامگاه به سبك چارطاقي هاي دوره ساساني است. در ميان اين قبور، بناي متفاوتي وجود دارد كه در ميان اهالي محل به مقبره ابودجانه معروف و در نزد اهالي منطقه از احترام ويژه اي برخوردار است. اين آرامگاه به صورت فضايي چهارضلعي است كه بر فراز آن گنبدي مخروطي قرار گرفته است. در ريجاب تاريخ و طبيعت دست به دست هم داده اند تا منطقه اي شگفت انگيز را در غرب ايران به وجود بياورند، منطقه اي با قابليت هاي زياد براي جلب گردشگران داخلي و خارجي؛ اينجا بهشت غرب است.